Trouw zijn aan een club: het overkomt je

Foto: Erwin Otten

een blogpost over Loyaliteit door fanclublid Gerrit Piksen.

In mijn werk ben ik er dagelijks mee bezig, loyaliteit. Wat maakt dat mensen ergens loyaal aan zijn? Voor bedrijven zoek ik dat uit en geef ik ze advies hoe ze meer loyale klanten kunnen krijgen. Ik kom er steeds meer achter dat loyaliteit eigenlijk heel erg ongrijpbaar begrip is en dat wij, mensen, helemaal niet zo rationeel zijn als we misschien wel denken. Bijna alle beslissingen die wij nemen worden irrationeel/emotioneel genomen.

Zelf kan ik wel zeggen dat ik aan veel zaken erg loyaal ben. Ook wat betreft voetbal. Ik voetbal nog altijd bij de club in het dorp waar ik opgegroeid ben. Dat was toen misschien wel een aardig rationele keuze aangezien dat de enige christelijke voetbalclub in het dorp is en ik christelijk opgevoed ben. Maar ik ben en blijft loyaal aan die club, zelfs nu ik op zaterdag soms 130 kilometer moet rijden voor een potje voetbal en we in zwart/geel voetballen.

Die loyaliteit komt ook terug bij het feit dat ik sinds kinds af aan fan ben van de FC (lees: FC Groningen). Deze keer geen rationele keuze, aangezien ik niet uit de buurt van Groningen kom, mijn pa mij niet meenam naar de FC of Groningen de ene naar de andere prijs pakt. Naast Groningen was FC Wageningen mijn club. Daar had ik een seizoenkaart van, daar nam mijn vader mij mee naartoe en die club stal mijn hart. Ik heb ze alleen op het tweede niveau in Nederland zien voetballen en een halve finale in de beker en een periodetitel waren de hoogtepunten. Dat ze op het tweede niveau speelden maakte ook dat ik vond dat ik prima ook loyaal kon zijn aan FC Groningen.

Toen FC Wageningen failliet ging was er nog 1 club over: FC Groningen. Groen-wit was mijn hart vanuit Wageningen en dat werd door FC Groningen alleen maar groen-witter. Niet te verklaren waarom maar het is wel zo. Echt een klote weekend hebben als de FC verloren had. Dat waren dus aardig wat weekenden en ontzettend balen als FC Groningen niet uitgezonden werd op een avond Europees voetbal was. Dan zat ik met mijn koptelefoon op de bank naar bijvoorbeeld Feyenoord te kijken (mijn pa en broer zijn Feyenoord supporter) met Langs de lijn op de radio. Die loyaliteit aan Groningen is heel sterk en volgens mij gaat dat nooit verdwijnen. Echter dat groen-witte hart heeft inmiddels óók een bruin randje gekregen.

Waar ik al fan van de FC was voor ik ze ooit eens live heb zien spelen is dat bij St. Pauli juist andersom. Als fan om wedstrijden te bezoeken en stadions te zien, de sfeer van een wedstrijd te voelen en te beleven gingen Ernst en ik al wel eens naar Duitsland om een potje voetbal daar mee te pakken. Zo ook in april 2011 toen de wedstrijd Bayer Leverkusen – FC Sankt Pauli op het programma stond. Mooi weer, voor de wedstrijd in de Biergarten bij het stadion een braadworst en de wedstrijd van Gladbach tegen Keulen kijken. Fan van beide clubs die gezamenlijk bier drinken en zich opmaken voor een mooie pot voetbal. Daar draait het om. De fans van ST Pauli waren er veel en ook in het stadion stonden ze vol achter hun club. Dat was zo bijzonder om mee te maken. Daar op 10 april is dat bruine randje dus om dat groen-witte hart gekomen. Weer geen rationele beslissing en weer iets waar ik nu al van kan zeggen dat de loyaliteit blijft. Waarom? Dat is en blijft lastig te beschrijven: een gevoel.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s